Tijdige opsporing van zuurstofgebrek in de darmen met een kalkscore en een ademtest om een darminfarct te voorkomen

Jaarlijks ontwikkelen ongeveer 1.600 Nederlanders chronische mesenteriaal ischemie (CMI), langdurig zuurstoftekort in de darmen. CMI geeft hevige buikpijn na het eten, waardoor mensen vaak niet meer durven te eten en afvallen. Vernauwingen in een darmslagader komen veel voor, maar leiden zelden tot een zuurstofgebrek in de darmen omdat meerdere darmslagaders de darmen van bloed voorzien. CMI wordt daardoor vaak niet op tijd herkend, de diagnose is lastig te stellen en de diagnostiek is belastend voor de patiënt. Daarnaast krijgt het overgrote deel van de mensen te horen dat er geen oorzaak kan worden gevonden.  

Het doel van dit onderzoek is om CMI beter op te sporen, zodat mensen met buikklachten niet onnodig veel of langdurige onderzoeken hoeven te ondergaan. Beide testen vormen hierbij een belangrijke stap naar sneller, minder belastend en betrouwbaarder diagnostisch onderzoek. Met als doel praktische handvatten voor zorgprofessionals te kunnen bieden en de kwaliteit van leven van patiënten met CMI te verbeteren.

De onderzoeksgroep gaat twee soorten testen ontwikkelen om een betrouwbare CMI diagnose te stellen. Ten eerste, een gevoelige test die CMI uitsluit bij mensen zonder CMI. Hiervoor wordt de MACS (Mesenteric Artery Calcium Score) vastgesteld. Dit is een score die de ernst van de verkalkingen in de darmslagaderen bepaalt op basis van een CT-scan. Deze score wordt al gebruikt binnen de cardiologie en lijkt ook veelbelovend om CMI uit te sluiten. Ten tweede een nauwkeurige ademtest die meet of iemand inderdaad een zuurstofgebrek heeft in de darmen. Tijdens deze ademtest krijgen deelnemers drinkvoeding met suiker en butyraat. Om dit op te nemen uit de darmen is zuurstof nodig. Bij een zuurstofgebrek in de darm wordt dit dus niet opgenomen en afgebroken en worden er in de uitademingslucht dus geen afvalstoffen gemeten. Door de hoeveelheid afvalstoffen in de uitademingslucht van mensen met CMI te vergelijken met de hoeveelheid afvalstoffen in de uitademingslucht van mensen zonder CMI, kijken we of deze ademtest in de toekomst gebruikt kan worden om CMI op te sporen.

Er wordt verwacht dat de MACS een goede voorspeller is voor wel of geen vernauwing in de darmslagaders. Dus dat het terecht de mensen geruststelt die geen CMI hebben. En dat de ademtest een nauwkeurige test is die in staat is patiënten met CMI te identificeren en daarmee een passende behandeling te kunnen bieden.  

Meestal zoeken de onderzoekers zelf naar deelnemers. Veel van de onderzoeken in onze database lopen al even, of zijn afgelopen. De onderzoekers hebben dan al genoeg patiënten gevonden voor het onderzoek. Je kan je dan niet meer aanmelden. Is het onderzoek net begonnen en zou je mee willen doen? Dan is ons advies: hou de website van het ziekenhuis of de instelling in de gaten. Of neem contact op met de contactpersoon van het onderzoek. Die gegevens staan vaak op de site van de onderzoeksinstelling.

Wij kunnen je helaas niet in contact brengen met de onderzoekers. Behalve als de onderzoekers dit duidelijk willen. Als dat zo is, dan staat het vermeld in de tekst hierboven.

Wetenschappelijk onderzoek is ingewikkeld en duurt vaak meerdere jaren. Onderzoekers moeten heel precies werken. Alleen dan kunnen ze conclusies trekken. Er bestaan veel verschillende soorten onderzoek. Die hebben allemaal voor- en nadelen. Het ene onderzoek heeft op korte termijn effect voor de patiënt. Het andere onderzoek leert ons vooral meer over hoe het lichaam werkt. Uiteindelijk helpt ieder onderzoek mee om een bepaald onderwerp beter te begrijpen. We hebben veel onderzoeken nodig om te kunnen zeggen dat iets betrouwbaar is. Pas als iets in meerdere onderzoeken wordt gevonden, is het wetenschappelijk bewezen. Daarom duurt het vaak ook lang voordat een nieuwe behandeling of bepaalde medicatie in behandelingen gebuikt kan worden.

In wetenschappelijk onderzoek zijn vaak proefpersonen nodig. Dit zijn gezonde mensen of patiënten die vrijwillig meewerken aan een onderzoek naar nieuwe behandelingen of medicijnen.

Als je meedoet aan een wetenschappelijk onderzoek, kan het zijn dat je een nieuwe behandeling krijgt. Daardoor kan het zijn dat je klachten minder worden, of dat je (sneller) beter wordt. Voor andere mensen is het ook waardevol als je meedoet, omdat een behandeling eerst getest moet zijn voordat andere mensen die kunnen krijgen. Er kunnen ook nadelen zijn aan meedoen aan wetenschappelijk onderzoek. Het kan zijn dat een nieuwe behandeling niet (goed) werkt, of bijwerkingen geeft. Bovendien kost het tijd en moeite.

De Centrale Commissie Mensgebonden Onderzoek (CCMO) zorgt voor de bescherming van mensen die meedoen aan medisch-wetenschappelijk onderzoek. Op de website van CCMO kun je terecht voor alle belangrijke informatie over meedoen aan onderzoek. Op de website van Rijksoverheid kan je ook meer informatie vinden.

Je kan ook je behandelend arts vragen wat er mogelijk is. Misschien zijn er op dit moment onderzoeken naar jouw aandoening. Je arts kan je meer vertellen over meedoen aan wetenschappelijk onderzoek.