Lange ontsteking van de galblaas: eerst medicijnen of gelijk opereren?

In Nederland krijgen ongeveer 7000 mensen per jaar een ontsteking aan de galblaas. Wanneer de galblaas ontstoken is, dan is opereren meestal de beste behandeling. De arts verwijdert dan de galblaas via een kijkoperatie. Soms krijgt iemand met een ontstoken galblaas geen operatie, maar medicijnen en een drain (een slangetje om vocht af te voeren van de ontsteking). Dat is nu het geval als iemand al langer dan 7 dagen klachten heeft. Er wordt namelijk gedacht dat een operatie na die 7 dagen kans geeft op complicaties (problemen na een operatie of andere behandeling). Daarom staat in de Nederlandse richtlijnen dat mensen die al meer dan 7 dagen last hebben, eerst medicijnen moeten krijgen. En dus niet gelijk een operatie.

Onderzoekers van het St. Antonius Ziekenhuis gaan die richtlijn onderzoeken. Zij zien in de praktijk dat patiënten die geen operatie krijgen, juist langer in het ziekenhuis moeten blijven. En dat de ontsteking terug kan komen na de medicijnen. Uit eerder onderzoek is duidelijk geworden dat opereren na 7 dagen waarschijnlijk niet meer risico’s geeft dan eerder opereren. Er is alleen nog geen groot onderzoek gedaan, met meer mensen, om dit te bevestigen. Daarom gaan de onderzoekers van het St. Antonius Ziekenhuis dat onderzoek nu doen.

De onderzoekers willen weten of het beter is om eerst medicijnen en een drain te geven, of gelijk een operatie te doen, bij mensen die al 7 dagen of langer klachten hebben door een ontstoken galblaas. Het doel is dat patiënten zo snel mogelijk weer beter worden na de behandeling. En dat ze sneller weer weg mogen uit het ziekenhuis. Dat is fijner voor de patiënten zelf, en kost ook minder geld voor de gezondheidszorg. De uitkomst willen de onderzoekers laten vastleggen in de richtlijnen. Zo weten alle artsen in Nederland welke behandeling het veiligst is, en kunnen ze de uitkomsten van dit onderzoek gelijk toepassen.

Aan het onderzoek doen 110 mensen mee. Dat zijn patiënten die een ontstoken galblaas hebben, en die al langer dan 7 dagen klachten hebben. Zij worden willekeurig ingedeeld in één van twee groepen: ze krijgen óf de huidige behandeling, dus met medicijnen en een drain. Óf ze krijgen gelijk de operatie, ook al hebben ze al langer dan 7 dagen klachten. Daarna volgen de onderzoekers de patiënten nog een jaar, om te kijken hoe het met ze gaat. In dat jaar meten ze eerst bijvoorbeeld hoe lang de patiënten in het ziekenhuis moeten blijven, welke problemen er ontstaan, en ook hoe moeilijk de operatie was. Later checken ze of de ontsteking is teruggekomen en hoe erg het leven van de patiënt is veranderd door de behandeling.

De onderzoekers weten dat bij ongeveer een kwart van de mensen die eerst medicijnen krijgen, de ontsteking terugkomt. Zij moeten dan dus weer naar het ziekenhuis, en soms alsnog een operatie. Als die mensen gelijk een operatie krijgen, komt de ontsteking in de galblaas niet meer terug. Maar: het kan wel zijn dat er ontstekingen komen in andere plekken in de buurt van waar de galblaas zat. Ook moet het lichaam wennen aan de nieuwe situatie als de galblaas helemaal weggehaald wordt. Die veranderingen wegen de onderzoekers ook mee, om te kijken wat in totaal de beste behandeling is.

De onderzoekers verwachten dat een operatie net zo veilig is als medicijnen, en dat er minder complicaties ontstaan na de operatie dan na de medicijnen. Daarom verwachten ze dat de richtlijn snel in lokale ziekenhuizen bijgewerkt kan worden. En daarna ook in heel Nederland, zodat artsen in het hele land het advies kunnen volgen.

Meestal zoeken de onderzoekers zelf naar deelnemers. Veel van de onderzoeken in onze database lopen al even, of zijn afgelopen. De onderzoekers hebben dan al genoeg patiënten gevonden voor het onderzoek. Je kan je dan niet meer aanmelden. Is het onderzoek net begonnen en zou je mee willen doen? Dan is ons advies: hou de website van het ziekenhuis of de instelling in de gaten. Of neem contact op met de contactpersoon van het onderzoek. Die gegevens staan vaak op de site van de onderzoeksinstelling.

Wij kunnen je helaas niet in contact brengen met de onderzoekers. Behalve als de onderzoekers dit duidelijk willen. Als dat zo is, dan staat het vermeld in de tekst hierboven.

Wetenschappelijk onderzoek is ingewikkeld en duurt vaak meerdere jaren. Onderzoekers moeten heel precies werken. Alleen dan kunnen ze conclusies trekken. Er bestaan veel verschillende soorten onderzoek. Die hebben allemaal voor- en nadelen. Het ene onderzoek heeft op korte termijn effect voor de patiënt. Het andere onderzoek leert ons vooral meer over hoe het lichaam werkt. Uiteindelijk helpt ieder onderzoek mee om een bepaald onderwerp beter te begrijpen. We hebben veel onderzoeken nodig om te kunnen zeggen dat iets betrouwbaar is. Pas als iets in meerdere onderzoeken wordt gevonden, is het wetenschappelijk bewezen. Daarom duurt het vaak ook lang voordat een nieuwe behandeling of bepaalde medicatie in behandelingen gebuikt kan worden.

In wetenschappelijk onderzoek zijn vaak proefpersonen nodig. Dit zijn gezonde mensen of patiënten die vrijwillig meewerken aan een onderzoek naar nieuwe behandelingen of medicijnen.

Als je meedoet aan een wetenschappelijk onderzoek, kan het zijn dat je een nieuwe behandeling krijgt. Daardoor kan het zijn dat je klachten minder worden, of dat je (sneller) beter wordt. Voor andere mensen is het ook waardevol als je meedoet, omdat een behandeling eerst getest moet zijn voordat andere mensen die kunnen krijgen. Er kunnen ook nadelen zijn aan meedoen aan wetenschappelijk onderzoek. Het kan zijn dat een nieuwe behandeling niet (goed) werkt, of bijwerkingen geeft. Bovendien kost het tijd en moeite.

De Centrale Commissie Mensgebonden Onderzoek (CCMO) zorgt voor de bescherming van mensen die meedoen aan medisch-wetenschappelijk onderzoek. Op de website van CCMO kun je terecht voor alle belangrijke informatie over meedoen aan onderzoek. Op de website van Rijksoverheid kan je ook meer informatie vinden.

Je kan ook je behandelend arts vragen wat er mogelijk is. Misschien zijn er op dit moment onderzoeken naar jouw aandoening. Je arts kan je meer vertellen over meedoen aan wetenschappelijk onderzoek.