De rol van alcoholmakers voor het opsporen van alcoholgebruik bij patiënten met alcoholische levercirrose

Alcoholgebruik wordt momenteel opgespoord door het meten van alcohol in bloed of urine, dat echter maar gedurende enkele uren na alcoholinname opspoorbaar is. De projectgroep heeft eerder aangetoond dat het meten van ethyl glucuronide (EtG), een stofje dat door het lichaam vanuit alcohol wordt aangemaakt, interessante mogelijkheden biedt. Afhankelijk van het lichaamsweefsel waarin ze EtG meten, kunnen ze een idee krijgen over het alcoholgebruik in de laatste dagen (urine) en weken/maanden (hoofdhaar en nagels). Zo groeit hoofdhaar 1 cm per maand, dus het onderzoeken van 3 cm hoofdhaar is een weerspiegeling van het alcoholgebruik in de laatste 3 maanden. Het probleem is dat deze EtG markers nog onvoldoende of niet zijn getest bij patiënten met leverlijden, waardoor ze nog niet worden toegepast in de dagdagelijkse zorg. Het testen van de waarde van ethyl glucuronide in hoofdhaar, vingernagels en urine om alcoholgebruik en alcoholonthouding vast te stellen bij patiënten met levercirrose, zodat ze op korte termijn deze markers kunnen inzetten in de zorg voor leverpatiënten. 

Meestal zoeken de onderzoekers zelf naar deelnemers. Veel van de onderzoeken in onze database lopen al even, of zijn afgelopen. De onderzoekers hebben dan al genoeg patiënten gevonden voor het onderzoek. Je kan je dan niet meer aanmelden. Is het onderzoek net begonnen en zou je mee willen doen? Dan is ons advies: hou de website van het ziekenhuis of de instelling in de gaten. Of neem contact op met de contactpersoon van het onderzoek. Die gegevens staan vaak op de site van de onderzoeksinstelling.

Wij kunnen je helaas niet in contact brengen met de onderzoekers. Behalve als de onderzoekers dit duidelijk willen. Als dat zo is, dan staat het vermeld in de tekst hierboven.

Wetenschappelijk onderzoek is ingewikkeld en duurt vaak meerdere jaren. Onderzoekers moeten heel precies werken. Alleen dan kunnen ze conclusies trekken. Er bestaan veel verschillende soorten onderzoek. Die hebben allemaal voor- en nadelen. Het ene onderzoek heeft op korte termijn effect voor de patiënt. Het andere onderzoek leert ons vooral meer over hoe het lichaam werkt. Uiteindelijk helpt ieder onderzoek mee om een bepaald onderwerp beter te begrijpen. We hebben veel onderzoeken nodig om te kunnen zeggen dat iets betrouwbaar is. Pas als iets in meerdere onderzoeken wordt gevonden, is het wetenschappelijk bewezen. Daarom duurt het vaak ook lang voordat een nieuwe behandeling of bepaalde medicatie in behandelingen gebuikt kan worden.

In wetenschappelijk onderzoek zijn vaak proefpersonen nodig. Dit zijn gezonde mensen of patiënten die vrijwillig meewerken aan een onderzoek naar nieuwe behandelingen of medicijnen.

Als je meedoet aan een wetenschappelijk onderzoek, kan het zijn dat je een nieuwe behandeling krijgt. Daardoor kan het zijn dat je klachten minder worden, of dat je (sneller) beter wordt. Voor andere mensen is het ook waardevol als je meedoet, omdat een behandeling eerst getest moet zijn voordat andere mensen die kunnen krijgen. Er kunnen ook nadelen zijn aan meedoen aan wetenschappelijk onderzoek. Het kan zijn dat een nieuwe behandeling niet (goed) werkt, of bijwerkingen geeft. Bovendien kost het tijd en moeite.

De Centrale Commissie Mensgebonden Onderzoek (CCMO) zorgt voor de bescherming van mensen die meedoen aan medisch-wetenschappelijk onderzoek. Op de website van CCMO kun je terecht voor alle belangrijke informatie over meedoen aan onderzoek. Op de website van Rijksoverheid kan je ook meer informatie vinden.

Je kan ook je behandelend arts vragen wat er mogelijk is. Misschien zijn er op dit moment onderzoeken naar jouw aandoening. Je arts kan je meer vertellen over meedoen aan wetenschappelijk onderzoek.